Fulpmes / Stubaital

van 3 juni tem 11 juni 2007.

Schönberg, Mieders, Telfes, Fulpmes en Neustift; gemeenzaam vormen deze vijf typische tirolerdorpen één van de mooiste vakantieregio's van Oostenrijk, nml "het Stubaital". Even ten zuiden van Innsbruck opent zich voor de bezoekers een wildromantisch hoogdal. Reeds aan het begin van het Stubaital worden we begroet door een machtig kalkmassief, door weides die er uitzien als een bloementapijt en door diepgroene bossen. Op het einde van het dal glinsteren de gletschers in de zomerzon. Hier gaat ieders hart sneller slaan.

Het Stubaital is een must voor wandelaars en mountainbikers, zeer goed uitgestippende routes leiden je door de prachtige bergwereld van de Stubaier Alpen. Onderweg nodigen de almhutten je uit voor het nuttigen van de Stubaier specialiteiten of om te genieten van de absolute rust en de prachtige natuur.

Fulpmes zal ons vakantiedorp zijn en de aanwezigheid van het wandelparadijs van Schlick 2000 is daar niet vreemd aan. Het prachtige Ferienhotel Stubaierhof **** zal onze thuis zijn van 3 juni tem 11 juni.   

Zondag 3 juni 2007: Heenreis, kennismaking met het "Ort Fulpmes" en ons hotel Stubaierhof. 

Het is een zondag in juni, het is nog vroeg, niet echt zomers en de som van dit alles is dat er weinig of geen verkeer is op onze rit richting Fulpmes/Stubaital/Tirol. Wij rijden zoals gewoonlijk over Koblenz - Karlsruhe - Stuttgart - Kempten - Reutte - Fernpaß - Innsbruck - Stubaital. Rina en ik nemen een koffiepauze aan "Rasthof Moselblick" na ca. 200km en een eet- en vignettepauze in "Rasthof Illertal" na 600km. Alleen aan de grensovergang Duitsland/Oostenrijk is de GPS even de "kluts" kwijt omdat deze wegen blijkbaar nog niet in het geheugen zitten. Ik ben niet alleen met dit probleem want er stoppen nog verschillende wagens om rechtsomkeer te maken: allemaal GPS-toeristen. Zulke dingen kunnen gebeuren en ik ben daar natuurlijk op voorzien: wegenkaart even boven gehaald en op een wip zitten we in de juiste richting. 

In Fulpmes heb ik meer moeite om ons hotel Stubaierhof te vinden dan om Fulpmes te vinden in Oostenrijk. Fulpmes is één bouwwerf; zowel wat vernieuwingen aan hotels betreft, het bouwen van nieuwe hotels en wegeniswerken midden in het centrum. Ook ons hotel lijkt aan de hoofdingang meer op een opslagplaats van bouwmaterialen dan op een hotel. Vanbinnen is er gelukkig niets van te merken. Rina en ik hadden ons via internet natuurlijk al een beeld kunnen vormen van Hotel Stubaierhof maar in werkelijkheid overtreft het toch nog onze verwachtingen in de positieve zin. Na een opfrisbeurt is het tijd voor het dagelijks vieruurtje; lekker en in de dagprijs inbegrepen.

Rina en ik verkennen een klein beetje het dorp Fulpmes, gelegen op ca. 950m. Wat ons opvalt is dat er hier bijna evenveel wegen zijn als huizen en dat alle wegen tot tegen de gevels uitgebouwd zijn, op het eerste zicht is dit meer een doolhof dan een dorpskern. Opvallend ook dat heel veel huizen voorzien zijn van muurschilderingen. Natuurlijk brengen we ook nog een bezoek aan de mooie kerk van de Heilige Vitus, gebouwd in barokstijl door de bekende 'Kirchenbaumeister" Franz de Paula Penz. Fulpmes heeft ook een moskee en dat is niet verwonderlijk want van de 4000 inwoners hebben er 700 de "nichtösterreichischer Staatsbürgerschaft".

Ook het avondmaal overtreft onze verwachtingen: saladebuffet, voorgerecht, soep, hoofdschotel, dessert en om te eindigen een klein kaasbuffet. Dat laatste hebben we zien staan maar de hele week onaangeroerd gelaten, genoeg is genoeg. Het hotel viel ons al 100% mee, de keuken wel 200%. Toch benieuwd hoe het "Frühstücksbuffet" er gaat uitzien. 

Om al dat lekkers wat te laten zakken wandelen Rina en ik via de wandelweg naar het dalstation van Schlick2000, een pittig stukje bergop, en terug. Onze eerste dag zit er op.

Maandag 4 juni 2007. Wandeling in Neustift: Bergstation Elferlift, Elferhütte, Panoramaweg, Pinnistal, 

Omdat Rina en ik de hele week gebruik willen maken van de liften en van het openbaar vervoer halen we ons eerst de Stubai Card op de Toeristische dienst van Fulpmes, prijs 46€. Hiermee kunnen we in vijf opeenvolgende dagen gebruik maken van alle liften in het Stubaital, gebruik maken van de Stubaitalbahn en van het openbaar vervoer.

Omdat we de werkwijze en de uren van de bussen nog niet zo goed kennen nemen we vandaag de auto tot het dalstation van de Elferlift in Neustift (981m). In een gondel van max. 8 personen gaat het naar het bergstation (1793m). Hier hebben we een mooi uitzicht op Stubaital en zien we ons volgend doel ook liggen, nml de Elferhütte (2080m). Van het bergstation loopt er een vrij steil en smal pad naar de Elferhütte en dit in verschillende "Kehren". De aangegeven tijd is 40', Rina en ik doen over dit hoogteverschil van ca. 300m 30'. 

Vanaf de Elferhütte hebben we verschillende mogelijkheden. Wij kiezen ervoor om de Panoramaweg te doen naar de Pinnisalm. Het eerste gedeelte vanaf de Elferhütte loopt nog en stuk omhoog en vanaf dan gaat het op en neer via een smal pad op de zijkant van de berg. Vanaf de splitsing met het wandelpad naar de Karalm daalt het smalle pad door het bos naar het Pinnistal. Het laatste stuk is erg steil en hier zien we voor het eerst de Pinnisalm (1560m). Tot deze hut hebben we ca. 400m geklommen en ca. 600m gedaald.

In de Pinnisalm staan "Pommes" op de menukaart, wij Belgen kunnen het niet laten, dus toch. Vanaf hier gaat het ligt dalend door het Pinnistal richting Neder. Eerst komen we aan het Jausenstation Issenangeralm (1380m) in 40' wandelen en vlakbij ligt de mooi ingerichte Herzebner Almwirt (1338m). De eerste alm doen we aan om een dessert te nemen en de tweede doen we aan om even te schuilen voor een mogelijk opkomend onweer want in de verte horen we gedonder. Vanaf deze alm is het nog 40' tot Neder en dan nog 20' over de Wiesenweg tot het dalstation in Neustift. In totaal zijn we 6 uur onderweg geweest waarvan 4,5 uur gewandeld en in het totaal een hoogteverschil van ca. 1300m gedaan. Als eerste wandeldag kan dit zeker tellen.

Dinsdag 5 juni 2007. Met de Stubaitalbahn naar Innsbruck 

Vandaag nemen Rina en ik de Stubaitalbahn naar Innsbruck. Dit bergtreintje start in Fulpmes om 9h23' en stopt midden in de stad Innsbruck om 10h25, afstand 18km. Wat in Fulpmes nog een bergtreintje is wordt in Innsbruck gebruikt als tram. Deze uitstap is ook opgenomen in de Stubai Card en leuk om eventueel volgend jaar met de groep te doen. In Innsbruck verkennen Rina en ik zowel de Altstadt als het nieuwe winkelcentrum in de Marie-Theresien-Straße. Om 13h30 nemen we tram/trein terug en om 15h zijn we terug in het hotel. Dit vinden we beiden vermoeiender dan de hele dag in de bergen te wandelen.

Woensdag 6 juni 2007. Wandeling Mieders Koppeneck - Maria Waldrast - Matreier Ochsenalm - Ochsenhütte. 

Vandaag staat de wandeling naar het hoogst gelegen klooster in Oostenrijk op het programma, nlm het klooster Maria Waldrast. Rina en ik rijden met het openbaar vervoer naar het dalstation van de Serlesbahnen in Mieders (953m). Met de gondellift komen we aan het Bergstation Koppeneck (1680m) waar we onze wandeling starten naar het klooster in Matrei am Brenner (1638m). Aangegeven in 1h doen we deze mooie wandeling via de kruiswegkapelletjes in goed 50'. Natuurlijk brengen we ook hier een bezoek aan de kloosterkapel en de kloosterkerk en worden ook nu weer kaarsjes aangestoken. 

Op 15' wandelen van het klooster ligt de nieuwe Matreier Ochsenalm (1561m). Onze bedoeling was om eens te kijken naar de oude en nieuwe alm en maar goed dat we dit initiatief genomen hebben. De oude alm is reeds twee jaar afgebroken maar wat we in de plaats krijgen is niet te beschrijven en niet weer te geven in een paar foto's. Het uitzicht dat we hier krijgen hebben wij zelden gezien en heeft een heel grote indruk op ons gemaakt, nog nooit hebben wij zo graag op een terras aan een alm gezeten als hier. Wij hebben zicht op bergen die hun laatste sneeuw verliezen, hier zijn mooie glooiingen voorzien van hoge en lage dennen in verschillende kleur, hier zijn weilanden met paarden, koeien en schapen, .......

Ook aan een sprookje komt een einde en we wandelen voldaan via het Klooster Maria Waldrast terug richting het bergstation. Omdat we nog niet zoveel gewandeld hebben besluiten we om nog een omweg te maken via de Ochsenhütte (1582m) op zo'n uur wandelen van het klooster. Van de Ochsenhütte tot het bergstation is het dan nog goed een kwartier wandelen. Ook de Ochsenhütte is de moeite, niet zo zeer omwille van de omgeving maar wel voor de hut. deze hut heeft de "toog" aan de buitenkant staan zodat de "Hüttenwirt" alles kort bij heeft en alles goed kan overzien. Best gezellig hier. Maar ook hier kunnen we niet lang blijven want we moeten de lift en de bus nog nemen om op tijd in Fulpmes te geraken. 

Donderdag 7 juni 2007. Fronleichnam en bezoek aan de Stubaiergletscher.

Vandaag is het “Fronleichnam” in Fulpmes, bij ons is dat sacramentsdag. Deze kerkelijke hoogdag valt de 2^de donderdag na Pinksteren of  61 dagen na Pasen.

Dat deze hoogdag nog leeft in het katholieke Oostenrijk hebben we geweten. Om 4h30 ’s morgens worden er in heel het dal kanonschoten afgevuurd en die van Fulpmes lijken wel van onder ons balkon te komen. Die hier niet van wakker is geworden hebben ze waarschijnlijk drie dagen later begraven. Als we niet ingelicht waren van het hotel dachten we zeker dat de oorlog opnieuw was uitgebroken. Dit kabaal duurt zo’n half uur. Om 5 uur vertrekt al spelend de “Musikkapelle” aan ons hotel en zij stoppen aan elke café waar drank buiten staat opgesteld.

Om 8 uur is de “Heilige Messe” en daarna trekt de processie door het dorp. Eerst de “Musikkapelle”, dan de communiekanten, dan de heren in klederdracht, dan de vrouwen in klederdracht, de priester met de “Monstranz”, de beelddragers, de vlaggendragers en als laatste “het voetvolk”. Dit zijn de overige inwoners en/of toeristen die geen klederdracht dragen.

Bij ons in het dorp krijgen ze dit NOOIT meer klaar maar laat de Oostenrijkers deze traditie maar in ere houden want “het heeft wel iets”.

Voor Rina en mij wordt het vandaag een rustige dag: om 9h10 met de bus naar Mutterbergalm (1720m), het dalstation van de Stubaier Gletscher. Ook in Neustift moeten we met de bus aan de kant voor de processie; op zo’n dag telt de uurregeling van de bus niet.

In deze periode van het jaar is alleen Gondelbahn Gamsgarten I en II open. Rina en ik “bahnen” tot boven de 2600m en wandelen er even tot op de sneeuw maar met deze temperatuur van 8° C. zal die er niet lang meer liggen. En zeggen dat begin van de week het nog -10°C was. Op de “Talfahrt” stappen we even uit in het tussenstation “Fernau” (2300m) en wandelen naar de gesloten Dresdner Hütte (2302m).

Omdat het voor het openbaar vervoer ook zondag is zorgen we dat we tegen 12h beneden zijn want anders moeten we nog twee uur wachten op de volgende bus. 

Rina en ik willen toch nog iets wandelen en daarom stappen we uit in Medraz, een parochie van Fulpmes, en kuieren zo via de Franz-Senn-Weg terug naar ons hotel. 

Vrijdag 8 juni 2007. Wandeling Bergstation Schlick2000 - Sennjoch Hütte - Starkenburgerhütte

Vandaag is het onze vijfde en laatste dag van de Stubai Card, de liften van Schlick2000 zijn gisteren geopend, het is prachtig wandelweer: dus vandaag willen Rina en ik naar de Starkenburger Hütte en dit via de Sennjoch Hütte.

We nemen de Kreuzjochbahn in Fulpmes van het “Talstation” (1000m) naar het “Bergstation” (2136m) via het “Mittelstation Froneben” (1351m). Om 9h40’ starten we onze wandeling, gekenmerkt met een rode punt, naar de Sennjoch Hütte (2190m). Al vlug is duidelijk waarom deze wandeling met een rode punt gekenmerkt is want het is een vrij smal pad met aan ene zijde de berg en aan de andere kant een redelijk “verdiep”. Iemand met hoogtevrees moet hier niet aan beginnen. In het eerste gedeelte tot de Sennjoch Hütte zit maar één stevige helling en na goed 40’, weer binnen de aangegeven tijd, komen we bij de hut. De uitzichten zijn hier al zo mooi als de hut zelf en de bediening moet ook niet onder doen voor de rest, dit zowel wat de schoonheid betreft als de vriendelijkheid. Op onze terugweg moeten we hier zeker nog eens “einkehren”. 

Om 10h45’ trekken we verder naar de Starkenburger Hütte. Al vlug is duidelijk dat dit niets is om met de groep te doen. Het is steeds op en af, het blijft heel smal maar Rina en ik genieten volop van de uitzichten en van de flora, opvallend aanwezig in dit gebied. 

Om 12h bereiken we de Starkenburger Hütte (2229m). Het verschil in hoogte met de Sennjoch Hütte is maar 39m maar daar hebben we onderweg niets van gemerkt. We laten ons de prachtige uitzichten vanaf de Starkenburger Hütte en het eten in de hut welgevallen: Rina haar “Frankfurter Würsten” en ik mijn “Kaiserschmarrn”. In elke hut boven de 2000m koop ik een “pin” voor op de "Tirolerhut” en dat doe ik nu dus ook. 

Om 12h45' vatten Rina en ik de terugweg aan en dit langs hetzelfde pad. We willen namelijk nog terug naar de Sennjoch Hütte en ik moet nog het een en ander regelen met de “chef” van het Panoramarestaurant Kreuzjoch.

Na goed een kwartier wandelen gaat het goed fout. We komen op een passage (zie onderstaande foto) waar er geen pad meer is maar enkel een grote hoop losse steentjes die naar beneden zijn gekomen bij het langswandelen van onze voorgangers. Ik geraak nog aan de overkant van de hoop maar Rina glijdt uit en schuift een stukje naar beneden. Meteen begint ze roepen dat haar laatste uur is geslagen en dat ik haar niet moet rechttrekken want dan gaan we beiden naar beneden. Uiterlijk blijf ik kalm, steek mijn stokken vast en kruip heel stil terug naar Rina, een afstand van 4 à 5 meter maar het lijken er wel honderd. Bij elke stap die ik zet blijven er nieuwe steentjes naar beneden komen. Ik krijg Rina terug recht en nu hebben we de keuze: ofwel mijn stokken laten steken aan de overkant en terug naar de Starkenburger Hütte en via een grote omweg naar Fulpmes ofwel ons terug een weg banen door de steentjes. Rina wil de eerste oplossing, ik de tweede. Niet om het verlies van mijn stokken maar omdat we anders zolang onderweg gaan zijn dat ik vermoed dat dit onze vakantie geen goed zal doen.

Langzaamaan begin ik de losse steentjes cm per cm naar beneden te duwen tot er van boven geen meer meekomen. Hoelang ik hier mee bezig ben geweest weet ik niet meer maar uiteindelijk raken we beiden door deze moeilijke passage. Ik praat nog wat in op Rina dat het allemaal nog vrij goed is meegevallen, dat het lang niet zo gevaarlijk was als zij dacht en stilaan begint ze er zelf grappen over te maken. 

Tijdens onze pauze aan de Sennjoch Hütte zien we nog welgeteld één persoon over de berg komen; ofwel is het pad open gebleven ofwel komt hij van de top van de Hoher Burgstall. Aan het bergrestaurant maak ik nog wat nodige afspraken met de chef Hans-Peter Mußbacher  en “bahnen” terug naar beneden. Eigenlijk hebben we een prachtige wandeldag achter de rug en gelukkig hebben we dat ander draaiboek niet nodig gehad.

Zaterdag 9 juni 2007. Wandeling Middenstation Schlick2000 - Galtalm - Vergör - Fulpmes

Vandaag is het de eerste dag dat we geen gebruik meer kunnen maken van de Stubai Card. Normaal zouden we een bezoek brengen aan de Gilfenklamm in Stange / Ratsching (Le cascade di Stanghe) en aan Brixen maar het is zo mooi weer dat we besluiten om een alternatieve wandeling te doen die in 2008 ook door de groep kan gedaan worden. We nemen de gondelbaan in Fulpmes tot het tussenstation Froneben (1350m). Nu nog een keuze maken: ofwel alleen bergaf via Jausenstation Vergör (1266m) terug naar Fulpmes ofwel eerst bergop tot aan de Galtalm (1634m) en dan dalend via Jausenstation Vergör terug naar Fulpmes. 

We hebben de tijd en de “goesting” om er weer een mooie wandeldag van te maken en daarom kiezen we voor de wandeling naar de Galtalm. We wandelen via een “Frostweg” steeds bergop en in de blakende zon in goed één uur tot aan de Galtalm. Eerste pauze want Rina en een stekende zon dat gaat niet samen. Ook hier is het goed vertoeven. 

Tijd voor deel twee van onze wandeling. Vanaf de Galtalm gaat het via een steil bospad naar het Jausenstation Vergör. Nu hebben we gedurende het volledige traject schaduw en Rina ziet het weer helemaal zitten. Op dit stuk komen we welgeteld één wandelaarster met een hond tegen en dat is niet verwonderlijk. Als je in 45 minuten 368m moet overbruggen dan weet je dat het steil is, voor ons gelukkig in dalende lijn. Het ontvangst in Jausenstation Vergör is hartelijk en al vlug knoop ik een gesprek aan met “chef Christian” die in een vorig leven nog in de keuken van ons Hotel Stubaierhof heeft gewerkt. Het ijs is gebroken en al vlug resulteert dit in wat afspraken voor 2008. 

Van hieruit wandelen Rina en ik via een “Frostweg”, in de winter ook als “Rodelbahn” gebruikt, in goed een uur tot aan het hotel waar we net op tijd zijn voor “Café und Kuchen”. Deze wandeling is zeker een aanrader voor de groep en als Christian zijn woord houdt kunnen we er ook nog een paar uren genieten van het “Frühschoppen”. 

Zondag 10 juni 2007. Wandeling Sulzenaualm - Sulzenau Hütte - Blaue Lacke

Onze laatste dag in het Stubaital breekt aan. Op zich vinden Rina en ik dat niet zo erg want elk einde is ook weer het begin van iets nieuws.

Vandaag staat de Sulzenau Alm in Ranalt op het programma en als het enigszins kan doen we ook nog de Sulzenau Hütte. Rina en ik rijden met de auto tot aan de parking voorbij de Grawa Alm (1534m). We wandelen over de brug (1550m) van de Ruetz en meteen gaat het bospad behoorlijk omhaag. Gelukkig hebben we weer schaduw en hoe hoger we wandelen hoe mooier het uitzicht op de Grawa Alm en het dal. Na goed 30’ stijgen komen we uit het bos en wandelen we steeds stijgend langs de Sulzaubach op. Zien doen we niet veel van de rivier maar horen des te meer want vorige week lag hier nog veel sneeuw en het smeltwater stort zich met grote snelheid in de Ruetz.

Na goed 45’ komen we op een heel vlak plateau waar zich enkel de Sulzenau Alm (1847m) bevindt. Dit is zo mooi dat we over het vlakke gedeelte bijna zo lang gelopen hebben dan over de klim. De meeste wandelaars lopen de alm voorbij maar dat kunnen wij niet over ons hart krijgen. Hier is zoveel te zien: alle stoelruggen zijn gemaakt uit houtsnijwerk, een luik geeft de toiletten aan, het handvat van het poortje is de pijp van een oude man, ook de tafel van het stempelkussen is pure houtsnijkunst en in een sprookjeshuisje zit er iemand de kost te verdienen. 

Rina en ik zijn nog alleen en dan kan ik het niet laten om contact te zoeken met de eigenaars. Blijkt dat ook zij deze klim moeten maken om aan de alm te geraken en dat alle materialen met een kleine goederenlift tot daar gebracht worden. Zij zijn hier vanaf eind mei en blijven naargelang de komst van de winter tot ca. half september. Als zij hoort dat we uit België komen laat de “Wirtin” ons weten dat haar dochter getrouwd is in Vosselaar. Wat is de wereld toch klein. Wie kunnen we nog beter vragen of de klim naar de Sulzenau Hütte (2191m) ook te doen is voor ons. Wie aan de Alm geraakt kan ook de Hütte bereiken., dus …… wij gaan er voor. Via een smal oneffen stenen pad gaat het in ontelbare haarspeldbochten naar boven. Steeds hebben we zicht op de Sulzenau Hütte maar ze lijkt niet korterbij te komen maar de Sulzenau Alm wordt steeds kleiner. De beklimming van de Elferhütte en de Starkenburger Hütte is maar klein bier in vergelijking waar we nu mee bezig zijn. Ook de vergelijking van het eerste gedeelte tot aan de Sulzenau Alm gaat niet op want dit is een stuk zwaarder. Maar elk pad heeft een begin en een einde en dit einde ligt op een uur van het begin en of Rina en ik tevreden zijn dat we het gehaald hebben. Hier staan weer “Pommes” op het menu en nog nooit hebben diepvriesfrieten mij zo goed gesmaakt.

Pächter Norbert Schöpf  kan ons zelfs overtuigen om nog verder, maar ook hoger, te gaan naar de Blaue Lacke (2289m) om ook daar te genieten van de mooie uitzichten op het meertje en op de Sulzenauferner (ca. 2830m). Ook hier zijn we de enige tweebenige maar vierpotige zijn er genoeg want hier lopen nogal wat geiten en schapen rond.

Dit is voor ons echt het einde want we moeten nog 2h20’ en ca. 750m naar beneden via hetzelfde pad en nu weten we wel wat ons te wachten staat.

Dit was zo’n wandeling die Rina en ik altijd hebben willen doen maar nooit gedacht dat we dit nog konden realiseren. Maar goed dat ik niet ALLES op voorhand weet want dan zouden we deze prachtige dag nooit in deze vorm beleefd hebben.

Maandag 11 juni 2007. Terugreis

Omdat het laatste stuk op de heenreis van Reutte over de Fernpaß zo lang geduurd heeft beslissen we om via Innsbruck, Kufstein, Rosenheim, München, Stuttgart naar huis te rijden. Wij rijden nu wel een 80km meer maar we hebben vlot verkeer en na één tussenstop in Pforzheim zijn we na 8h30' rijden in Meeuwen-Gruitrode. 

Dit was een vakantie waar Rina en ik enorm van genoten hebben: twee behouden ritten, een geweldig hotel in een prachtig dal. Wij hebben zelfs meer dan ons voorziene programma kunnen afwerken, heel veel gewandeld tot boven de 2000m en wij hebben heel veel opzoekingswerk kunnen doen voor de groepsreis van 2008. Wat wil een mens nog meer.

Stubaital, Fulpmes, Hotel Stubaierhof tot volgend jaar in juli. 

[Naar boven]