Uitstappen Vulkaneifel vanuit Bremm aan de Moezel

 van 15 tem 18 maart 2008. 

Al onze vakanties beginnen zowat traditie te worden. Zo ook deze. Jaarlijks gaan we met vrienden uit Stiphout, deelgemeente van Helmond, tweemaal op verlof. In het voorjaar organiseren Rina en ik een kleine uitstap en in augustus trekken wij voor een paar dagen naar onze noorderburen.

Zo waren we eerder al in Echternach/Luxemburg, in Kalkar/Duitsland, in Lüdenscheid/Duitsland, aan onze kust éénmaal in Oostende en vele malen in Blankenberge en eerder ook al in Bremm aan de Moezel. Omdat dit destijds zo goed is meegevallen wilden onze vrienden er nog eens terugkeren en Rina en ik willen natuurlijk niet liever. Wij waren er in 2008 al in februari en zijn er weer terug met de groep eind april. 

Al in de Romeinse tijd was Bremm een wijndorp met steile wijnhellingen. De wijngaarden

van Bremm liggen op de steilste helling van Europa. Deze helling, de Bremmer Calmont

heeft een hellingspercentage van maar liefs 65 graden. Machinaal bewerken is door

de steilte niet mogelijk, men is dus aangewezen op handwerk. Bremm zelf heeft een

historisch dorpsbeeld met oude vakwerkhuizen, pleinen en fonteinen. Het bekendste

huis is het Storchenhaus. De laatgotische Laurentiuskirche heeft een prachtig barokaltaar.

Vanuit het dorpscentrum leidt een wandelroute met ladders en kettingen naar de top van de

380 meter hoge Calmont. Boven gekomen heeft u een fenomenaal uitzicht op de hele Moezelregio.

Het is een ware belevenis maar niet voor iedereen geschikt, zeker niet bij regenachtig weer.

Weinhaus Berg van Werner & Karin Berg is een familiehotel met een uitstekende keuken

en hun kamers zijn allen voorzien van het nodige comfort. Prijs/kwaliteit is zeker hun grote troef,

samen met de service van heel het personeel.

Nu, deze korte vakantie zal er enigzins anders uitzien als de vorigen aan de Moezel. Eten en slapen - op de mooi heringerichte kamer 11 - doen we natuurlijk in Weinhaus Berg  in Bremm. Weinhaus Berg nog eens voorstellen heeft natuurlijk geen zin want we komen er al jaren en dan ook nog verschillende keren per jaar.  Wat is er dan zo anders? We gaan wandelen, bezienswaardigheden bekijken en stadjes bezoeken enkel in de Vulkaneifel. 

Zaterdag 15 maart 2008: bezoek aan Bad Münstereifel en  Effelsberg.

Bad Münstereifel (250 -588m boven NN), de stad in het bovendal van de Erft aan de noordrand van de Eifel wordt ook wel het "Rothenburg aan de Rijn" genoemd. Dit Kneippkuuroord telt ongeveer 17.000 inwoners en behoort met zijn twaalf gemeenten sinds 1969 tot het district Euskirchen. Het stadje aan de Erft biedt zijn gasten een aantrekkelijk contrast tussen een historisch stadsbeeld en een vitaal geneeskrachtig Kneippkuuroord. De uitgezette stadswandeling die via het stadhuis en de kapittelkerk tot aan de poort Ochheimer Tor en de aangrenzende glasfabriek voert, is daarom zeer de moeite waard. Andere tussenstops zijn aan te raden bij het "Romaanse Huis" uit 1160 of bij het apotheek- en speelgoedmuseum. Heino, de bekende schlagerzanger, is hier één van de restauranthouders. 

Het oude Múnstereifel is ontstaan uit een klooster, dat hier in 830 door de Benedictijnen werd gesticht.  Van dit klooster is niets meet overgebleven omdat het in 1803 door de Franse regering als sloopobject werd verkocht.  In de Middeleeuwen beleefde Múnstereifel een bloeiperiode door zijn lakennijverheid en wolmanufacturen.

Zeer goed behouden gebleven zijn de in de 13e en 14e eeuw gebouwde stadsmuren, die nog steeds het gehele stadje omringen, compleet met 18 torens en vier poorten, waarvan de Werthertor de grootste is.  Aan de oostzijde staat op de Radberg de burcht, die sinds 1689 een ruïne is, maar waarin men toch kans heeft gezien een café-restaurant te vestigen.

In Bad Münstereifel vallen onmiddellijk de vele vakwerkhuizen op, die in de 16e tot 18e eeuw zijn gebouwd.  Als één der mooiste van de gehele Rijnstreek wordt wel het Windeckhaus uit 1664 aan de Orchheimer Strasse beschouwd.  En aan de Klosterplatz staat één van de oudste stenen huizen van het Rijnland, het zogenaamde Romaanse huis, gebouwd rond 1160.  In dit huis is het Hürten-Heimatmuseum ondergebracht.  U kunt er vondsten zien uit de periode van het Stenen Tijdperk tot de Middeleeuwen, maar ook meubilair uit statige burgerhuizen en werktuigen van de middeleeuwse lakenwevers.  Een paar vertrekken, waaronder een keuken, zijn geheel in oude stijl ingericht.

Architectonisch van belang is de Romaanse Stiftskirche van het vroegere benedictijner klooster, die nu dienst doet als Pfarrkirche.  Het voorste gewelfde deel van de crypte stamt nog uit 830, de tijd dat het klooster werd gesticht.  De kerk wordt ook wel genoemd naar haar beschermheiligen Chrysanthus en Daria, wier graven in de crypte terug zijn te vinden.  Het gebouw is in de 10e en 11e eeuw uitgebreid tot een romaanse pijlerbasiliek met een vierkante middentoren en ronde, van boven achthoekige zijtorens.  In de kerk vindt u een sacramentshuisje uit 1480, een praalgraf voor de in 1335 gestorven Gottfried von Bergheim, een doopvont uit 1619 en een vroeggotisch houten beeld van Maria met Kind.

Het laatgotische raadhuis dateert van de 14e tot de 16e eeuw en deed vroeger ook dienst als lakenhal.  Her gebouw werd na de oorlog in oude stijl herbouwd.  Ten slotte kunt u ook nog een kijkje nemen in de Romeins glasblazerij bij de Orchheimer Tor.  

Effelsberg (420-445m boven NN) is een deelgemeente van Bad Münstereifel en gelegen in het Ahrgebergte. Effelsberg is bij ons vrij onbekend en toch heeft het kleine Eifeldorp geschiedenis geschreven. Niet uit het Stenen Tijdperk, niet uit de Middeleeuwen maar pas sedert 1 augustus 1972, de datum van ingebruikname van hun radiotelescoop. Deze "schotelantenne" heeft een diameter van 100m, wat tot het jaar 2000 de grootste draaibare radiotelescoop ter wereld was. In Green Bank, West Virginia (USA) is er in 2000 een radiotelescoop in gebruik genomen met een diameter van 110m. 

Zondag 16 maart 2008: bezoek aan Meerfeld, Manderscheid en Wallenborn

Meerfeld is een plaats in de Duitse deelstaat Rheinland-Pfälz, maakt deel uit van het district Bernkastel-Wittlich en telt ca. 400 inwoners. De grote bezienswaardigheid van Meerfeld is het dorp zelf omdat het gelegen in een Maar-krater.

Het Meerfelder Maar is tussen de 80.000 en 30.000 jaar geleden ontstaan, maar de precieze ouderdom is moeilijk vast te stellen. In 1978 werd de bodem van het meer onderzocht en er zijn talrijke boringen gedaan in het maar. Het maar is ontstaan door een freatomagmatische explosie, waarbij heet opstijgend magma in contact kwam met grote hoeveelheden water. Door de explosie is een krater ontstaan die zich nadien vulde met regenwater. Omdat de bodem van het ontstane meer, bestaand uit stollingsgesteente ondoordringbaar is, blijft het water erin staan. Door onderzoek heeft men vastgesteld dat de vulkaanpijp zich ongeveer 2 tot 6 kilometer in de ondergrond onder het Meerfelder Maar bevindt.

Het Meerfelder Maar is ca.1400 meter lang en ca.1200 meter, het oppervlak bedraagt 24 hectare. Hiermee is het een van de grootste maren van de Eifel. Het hoogste gedeelte van de kraterrand ligt op 515 meter boven NN. Hier staat ook een uitkijktoren. Het meer zelf is 780 bij 490 meter, maximaal 17m diep en gelegen op 335 meter boven NN.

Sinds 1986 geldt het Meerfelder Maar als natuurgebied.

Manderscheid is een kuuroord met ruim duizend inwoners in de Eifel in de Duitse deelstaat Rheinland-Pfälz. Het ligt aan het riviertje de Lieser. Manderscheid is ook het bestuurscentrum van de gelijknamige Verbandsgemeinde Manderscheid.

Niet altijd ging het er in Manderscheid zo vredig aan toe als vandaag. Ober- en Niederburg, slechts een steenworp van elkaar verwijderd, stonden jarenlang vijandig tegenover elkaar. Hier lag de grens tussen de machtsgebieden van de keurvorsten van Trier en de graven van Manderscheid. Slechts het smalle “Liesertal” scheidt de beide burchten van elkaar en schept zo een uniek ensemble van natuur en cultuur. Getrouw aan het motte “als twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen”, kunt u zich vandaag over beide burchten verheugen. Hier vindt u nog middeleeuwen voor het grijpen!

Manderscheid heeft nog meer troeven buiten de burchten en de prachtige natuur: het “Maarmuseum”, het “Heimatmuseum”, "Die Steinkiste” – verzameling van gesteenten, mineralen en fossielen -, het “Puppen- en Spielzeugmuseum” in Laufeld, ………en de Heidsmühle die wij bezochten.

Wallenborn is een plaats in de Duitse deelstaat  Rheinland-Pfälz op ca. 12km van Daun, maakt deel uit van het district Vulkaneifel en telt ca. 500 inwoners. In Wallenborn bevindt zich een koudwatergeiser die Wallende Born of “der Brubbel” wordt genoemd.

De eruptie van de Wallende Born vindt ongeveer elke 35 minuten plaats. Totdat de Wallende Born werd uitgeboord was het een mofette. In het begin van de eruptie stijgt het water uit de bron snel omhoog en ontsnapt het CO2-gas snel. Een eruptie duurt ongeveer 5 minuten waarbij 2 fasen kunnen worden onderscheiden. De eerste fase duurt maar kort: 10 tot 20 seconden. Tijdens deze fase wordt het water met kracht omhoog gestuwd tot een waterzuil van wel 3 à 4 meter hoogte. In de tweede fase blijft het water ongeveer 5 minuten nasudderen. Het is dan net alsof het water kookt, wat niet het geval is. Na ongeveer 5 minuten loopt het water terug naar de bron en blijft de bron ongeveer 30 minuten in rust. De heftigheid van de erupties wisselt.

In 1933 werd de toenmalige mofette uitgeboord ten behoeve van de productie van mineraalwater. Op een diepte van bijna 40 meter deed zich een eruptie voor waarbij een mengsel van water, kooldioxide en zand werd uitgeworpen. Door het agressieve water en de erupties verviel de bron echter sterk. In 1975 is de Wallende Born aan de bovenzijde gerestaureerd. In 1983 werd de bron afgewerkt met basaltblokken om verdere erosie tegen te gaan. Gedurende deze periode vonden erupties plaats met een interval van 55 minuten waarbij het water ongeveer 20 minuten bubbelden. Er was echter geen sprake van een fontein van enkele meters hoog zoals tegenwoordig. In 2001 werd de Wallender Born herbouwd in de huidige toestand. Bij deze herbouw werd de schacht van de bron smaller gemaakt waardoor de geiser spectaculairder werd.

Maandag 17 maart 2008: bezoek aan Schalkenmehren, Weinfeld en Daun.

Schalkenmehren (425m boven NN) ligt in het Landkries Vulkaneifel in Rheinland-Pfalz, heeft ca. 600 inwoners en is vooral bekend door de Dauner Maare: het Gemündener Maar, het Weinfelder Maar - ook Totenmaar genoemd en het Schalkenmehrener Maar, zoals de naam laat veronderstellen gelegen in Schalkenmehren.

Vanuit Schalkenmehren kan men een mooie wandelingen maken rond deze maren, wij maken de wandeling nr.1 rond het Schalkenmehrener Maar. 

In Schalkenmehren brengen we ook nog een bezoek aan de Pfarrkirche St. Martin en aan "Der Eulenschnitzer" Konrad Scholzen. Zijn beelden ontstaan niet door de bewerking met hamer en beitel maar enkel door het gebruik van kettingzagen.

Weinfeld, een dorp dat geen dorp meer is.

Temidden van enkele oude bomen aan de rand van het Weinfelder Maar staat de kapel van het voormalige dorpje Weinfeld. Verder resteren nog de kruisen op het kerkhof van dit ondergegane dorp. Het dorp heeft een lange geschiedenis. Rond 1044 werd melding gemaakt van Winvelde, in 1316 van Winevelt en in 1533 van Wyngfeldt. Het voorvoegsel “wyne” is afgeleidt van het gotische woord win of winja en betekent weide of hooiland. Hieruit kan men sluiten dat men hier vroeger vee heeft geweid. Een andere verklaring zegt dat Weinfeld stamt van gewijde grond en dat er een Romeins heiligdom heeft gestaan dat reeds vroeg gekerstend werd. Ook deze verklaring is mogelijk, aangezien gebleken is dat nabij de kerk vroeger een Romeinse nederzetting lag. De Romaanse bouwwijze met zijn massieve toren en kleine ramen, maar ook de harde mortel en de stenen wijzen erop dat de kapel op de fundamenten van een Romeins heiligdom is gebouwd. De parochie Weinfeld was vroeger groot en vormde ook de moederkerk van Schalkenmehren.
De dorpjes Mehren, Schalkenmehren, Altburg, Saxler, Udler en drie huizen van Gemünden aan de oostkant van de Lieser behoorden tot deze parochie. Het dorp werd echter vanaf 1512 verlaten vanwege oorlog, brand en een groot deel van de bevolking stierf door het uitbreken van de pest in 1522. Vanaf toen was het dorp geheel verlaten en werden de huizen door de bewoners van de omliggende dorpen gebruikt als steengroeve om hun huizen te verbeteren.
Het is aan pastoor Johann Konter te danken dat het kerkje behouden is gebleven. In 1870 werd het vanwege bouwvalligheid gesloten, maar hij zorgde voor een inzamelingsactie waardoor de kerk gerestaureerd kon worden. Hij deed dit onder meer door wandelaars, vaak verliefde paartjes, die hun namen in de toren hadden achtergelaten, te schrijven en om een gift te vragen. In 1875 werd begonnen met de restauratie van de kerk. Op 27 september 1887 werd de kerk ingewijd met een heilige mis. Pastoor Konter stierf in 1891 en werd in de gewijde grond rondom zijn geliefde kerkje begraven. Zijn graf ligt nabij de oostelijke ingang van het kerkhof. Voor de kerk van Schalkenmehren staat nog een monument voor hem.

Wild- & Erlebnispark Daun

Het Wild- & Erlebnispark, ontstaan in 1970, ligt in een ca. 220 ha groot bos- en weidegebied midden in de Eifel, een paar kilometer van de stad Daun. Niet alleen omwille van de vele wildsoorten is het park bekend maar ook om de verscheidenheid van het landschap: loof- en naaldbomen, heuvels en dalen, open vlaktes en ondoordringbaar kreupelhout, weidevlaktes van beekjes doorkruist. Al deze elementen zorgen er voor dat zowel dier als mens zich hier echt thuis voelen. 

Een 8 km lange autoroute loopt door het wondermooie landschap van de Vulkaneifel en geeft de bezoekers een reëel beeld over de leefomstandigheden van het loslopend wild in dit natuurpark. Op zes verschillende plaatsen mogen de bezoekers hun voertuig verlaten om de dieren te bekijken, te fotograferen en te voederen.  

Hier kan men in de vrije natuur edelherten, damherten, moeflons, wilde zwijnen, jakken,  przewalskipaarden en lama’s, net als op een safari, op een bijzondere wijze beleven. In het park bevindt zich ook een “Apenkloof” (Affenschlucht), een omheind terrein van ca. 6 ha waar een kolonie berberapen leeft. De bezoeker wandelt over een pad van 800m door het leefgebied van de apen en is daarbij niet door hekken of greppels van de dieren gescheiden. De apen leven het gehele jaar door in hun natuurlijk groepsverband in open lucht. 

Boven

Jaargang 6 - editie 10