Bremm / Mosel van 1 tem 4 februari 2008. 

Het wordt stilaan een gewoonte dat Rina en ik het weekend van carnaval in Bremm vertoeven. Soms met ons twee, ook al eens met familie, ook al een paar keer met een grotere groep. Met een groep van ca. 45 personen komen we weer het laatste weekend van april. Dus het weekend van carnaval kan best wel dienen als voorbereiding. Maar ...... carnaval valt zo vroeg dat het moeilijk is om iets te plannen. Is het wandelweer, ligt er sneeuw, wat is de stand van de Moezel, ....?

                           Zicht op Bremm. 

De keuze voor Bremm als "Mosel-Ort" is niet omdat Bremm zoveel toeristische troeven heeft maar onze keuze voor dit typisch moezeldorp is er gekomen door Weinhaus Berg met als drijvende kracht het echtpaar Karin en Werner Berg. Eénmaal Berg, altijd Berg is wel iets wat voor Rina en mij van toepassing is want we komen hier al jaren en dan nog meerdere keren per jaar. 

Weinhaus Berg van Werner & Karin Berg is een familiehotel met een uitstekende keuken

en hun kamers zijn allen voorzien van het nodige comfort. Prijs/kwaliteit is zeker hun grote troef,

samen met de service van heel het personeel.

Al in de Romeinse tijd was Bremm een wijndorp met steile wijnhellingen. De wijngaarden

van Bremm liggen op de steilste helling van Europa. Deze helling, de Bremmer Calmont

heeft een hellingspercentage van maar liefs 65 graden. Machinaal bewerken is door

de steilte niet mogelijk, men is dus aangewezen op handwerk. Bremm zelf heeft een

historisch dorpsbeeld met oude vakwerkhuizen, pleinen en fonteinen. Het bekendste

huis is het Storchenhaus. De laatgotische Laurentiuskirche heeft een prachtig barokaltaar.

Vanuit het dorpscentrum leidt een wandelroute met ladders en kettingen naar de top van de

380 meter hoge Calmont. Boven gekomen heeft u een fenomenaal uitzicht op de hele Moezelregio.

Het is een ware belevenis maar niet voor iedereen geschikt, zeker niet bij regenachtig weer.

Programma:

Vrijdag 1 februari 2008: bezoek aan Bad Bertrich. 

Bedoeling was om in de namiddag een wandeling te maken van Nehren naar Ediger en dit via de Römergräber. Het weer is spelbreker en we beslissen om een bezoek te brengen aan Bad Bertrich, niet speciaal om het kuuroord maar wel speciaal voor een 4-uurtje in Hotel Residenz. Wolfgang Weber, "Herr der Schwäne" en eigenaar van het hotel, is uitvinder en patenthouder van het Bad Bertricher Schwanen-Windbeutelsgebak en dit sedert 19 augustus 1996. Dagelijks vers gebakken en met verschillende soorten vullingen verkrijgbaar is het niet alleen een streling voor het oog maar nog meer een "Gaumenfreude". Letterlijk vertaalt: "Een streling voor het gehemelte".

Men zegt wel eens: " Gij zijt niet in Bad Bertrich geweest als men het genot van het Bad Bertricher Schwanen-Windbeutelsgebak aan zich laat voorbij gaan."

De terugweg naar Bremm gaat over Beuren in de Eifel. Ik doe dit speciaal omdat de weg van Bad Bertrich (150m boven NN) naar Beuren (420m boven NN) en verder door naar Bremm (100m boven NN) bezaaid ligt met haarspeldbochten en hier komt mijn Oostenrijkgevoel nog eens boven. In Beuren wacht ons dan nog eens een verrassing want er ligt sneeuw en dat maakt het Oostenrijkprentje volledig.

Zaterdag 2 februari 2008: wandeling Alf Auf Tannert - Pündericher Aussichts-Hütte - wandelpad A4 - Leofelsen - Burg Arras - Bachuferweg - Alf en bezoek aan Beilstein.

Alf is een Moezelgemeente, gelegen aan de Alfbach en de Moezel, wordt omringt door twee burchten, de in 938 gebouwde Burg Arras en de Marienburg die eigenlijk tot het grondgebied van Zell hoort. Omdat Marienburg bij onze groepsuitstap in april nog niet open is maken we een februariwandeling naar en rond Burg Arras als verkenning voor de aprilwandeling. 

Onze wandeling begint in Alf aan de brug over de Alfbach bij het beeld van de "Alfer Baachspouzer". Dit was vroeger het geliefd trefpunt van de mannen. Tabak pruimen was destijds de normaalste zaak van de wereld. Het was dan ook niet meer dan normaal om de uitgekauwde pruim in de "Bach zu spucken". "Bachspucker" is in het Alfs dialect "Baachspouzer". Deze tabaksspuwer staat dus symbool voor een oude gebruik van de Alfinwoners.

                            De "Alfer Baachspouzer".

De wandeling gaat dan richting Auf Tannert tot de Waldparkplatz. Nu zijn er verschillende mogelijkheden om via Burg Arras naar de Bachuferweg te wandelen:

1- Auf Tannert - A1 - Wassertretbecken - Waldlehrpfad - Burg Arras - Bachuferweg - Alf

2- Auf Tannert - A2 - Dünwaldhütte - A1 - Waldlehrpfad - Burg Arras - Bachuferweg - Alf

3- Auf Tannert - Pündericher Aussicht-Hütte - A4 - Leofelsen - Burg Arras - Bachuferweg - Alf

Wij kiezen voor mogelijkheid 3, omdat het goed wandelweer is en omdat dit volgens kennens één van de mooiste, maar niet de gemakkelijkste, wandelweg is naar Burg Arras.

                           Zicht op Pünderich.

                           Zicht op Alf en Bullay.

                           Zicht op Burg Arras.

Bezoek aan Beilstein.    

Aan het einde van het smalle Bachtal, omgeven van wijnbergen en de Moezel ligt Beilstein. Het dorp was lange tijd enkel over het water bereikbaar. Het is een klein, romantisch dorp dat geklasseerd is en zich het “Doornroosje van de Moezel” noemt.Het beeldmooie marktplein uit 1322 met het “Zehnthaus uit 1577, bij ons beter bekend als de tiendenschuur, is eveneens het bekijken waard. Over Beilstein waakt de oude, mooie Hallenkerk van de Karmelieten uit de jaren 1700. Men kan ze bezoeken via de rondwandeling ofwel via de 100 trappen aan de Winzerschenke. Een bezoek aan de kerk met het beeld van de “Zwarte Madonna”, de mooie altaren, het orgel is een plicht. Vanaf de kerkhoogte heeft men een fantastisch zicht op de smalle straatjes van Beilstein met hun prachtige vakmanshuizen, maar ook op de Moezel met tal van wijngaarden en –dorpjes, waaronder Ellenz.

Zeker te bezichtigen in Beilstein zijn de kasteelruïne met terras, het koffiemolenmuseum met zo’n 400 koffiemolen in Café Klapperburg, de eerder vernoemde Winzerschenke, de “Zehnthauskeller” met het wijnmuseum, het Bürgerhaus op het marktplein, de Synagoge uit 1309, het artistiek kunstenaarshuisje, de veerpond,  enz.

Meer foto's van onze vorige bezoeken aan Beilstein kan je vinden door op "hier" te klikken.

Zondag 3 februari 2008: wandeling Neef - wandelpad N4 - Schopp (268,9m) - Lehkopf - Bullay Onkel Tom's Hütte en terug over wandelpad N4 en N3.

Deze wandeling naar Onkel Tom's Hütte in Bullay kan je maken vanuit Bremm, Neef of Bullay. Onkel Tom's Hütte is de "Straußwirtschaft" van Friedhelm Lenz, idyllisch gelegen tussen wijnbergen en bossen en vaak het einddoel of tussenstop voor wandelaars en wijnliefhebbers. 

Wij rijden met de auto naar Neef. De vrouwen doen de oeverwandeling naar de Kloosterstube en terug, de mannen wandelen vanaf de parking via wandelwegen N4 naar Onkel Tom's Hütte en terug via N3 en N4 naar Bremm, afstand ca. 15km, tijdsduur ca. 3h30'.

                          Zicht op St. Aldegund.

Maandag 4 februari 2008: bezoek aan Monreal, de parel van het Elztals in de Eifel. 

De gemeente Monreal is al eeuwenlang gevestigd. Vondsten uit de tijd vóór Christus

bevestigen dat. In historische boeken werd "Mons regalis", dus "Koningsberg" pas voor

het eerst in 1229 vermeld. Toen droeg Graaf Philipp von Virneburg het gebied rond

Monreal over aan zijn broer Hermann. Hermann begon direct de grote burcht te bouwen

om de plaats "Königsberg" met dikke muren te beschermen. Al in 1306 kreeg Monreal

stadsrechten, pas in 1642 volgden de marktrechten. Monreal hoorde bij het Aartsbisdom Trier,

de graven van Virneburg hadden echter een goede relatie met het Aartsbisdom Köln.

Daarom waren conflicten tussen de graven van Monreal en Trier aan de orde van de dag.

Onmiddellijk lijfde Trier het leengebied in en plaatste eigen beambten op de burcht. Het

slot "Löwenstein" werd in 1632 door Zweedse en in 1689 door Franse troepen vernield.

Na de 30-jarige oorlog ontstond in het dorp een belangrijke lakenindustrie geënt op de wol

van de grote schaapskudden in de Eifel. In de tweede helft van de 19e eeuw werd deze

industrie slachtoffer van de sterke internationale concurrentie. Was het anders gelopen,

dan zou men nu waarschijnlijk van "Monreal" spreken en niet van "Tweed". Voor het dorp

was de ineenstorting van de lakenindustrie fataal. Monreal werd steeds armer. Slechts de

prachtige gebouwen uit het verleden getuigden nog van de welstand van toen. Bijna 100 jaar

zou dat zo blijven. Pas in de jaren dertig van de 20e eeuw herstelde Monreal zich. Toen

begon men namelijk de aantrekkelijkheid van de romantische Eifel te waarderen.

Dit kort bezoek aan Monreal is de mooiste en meest verrassende ontdekking die ik de laatste tijd gedaan heb. Monreal ligt eigenlijk op onze terugweg naar huis, net zoals Maria Laach, en in al die jaren zijn Rina en ik hier nooit gestopt. Door mijn voordurende zoektocht op het internet naar nieuwe toeristische "dingen" ben ik toevallig terecht gekomen op de site van het "schoonste dorp van Duitsland". Sedert 1966 doet Monreal mee aan deze wedstrijd en bij de 21ste deelname in 2004 hebben zij de 1ste prijs behaald. Uit de "prentjes" zal blijken dat dit niet onterecht is maar een bezoek aan Monreal zal iedereen nog meer overtuigen. 

Door het mindere weer hebben we de korte wandeling naar de Löwenburcht en de Philippsburcht niet gedaan maar dat doen we zeker in het laatste weekend van april 2008.

                          Café Plüsch, buiten en binnen.

Boven

Jaargang 6 - editie 9