Bremm am Mosel van 28 april tem 01 mei 2007

Door toeval zijn we in 2003 voor de eerste keer naar Bremm gegaan en dit met een kleine groepje.

Weinhaus Berg was toen ons onderkomen. Nu in 2007 zal het de vijfde keer zijn dat we er

met een groep neerstrijken. Weinhaus Berg is nog steeds ons hotel en het groepje van ca. 15 personen

is gegroeid naar het maximum van 45 personen omdat er niet meer personen kunnen

ondergebracht worden bij Werner en Karin Berg. Voor Rina en mij staat de teller inmiddels

al op tien, of is het al meer ...... ?

Het voorbereiden van een groepsprogramma is ons altijd goed afgegaan en ook dit jaar hebben

we weer een heel mooi, gevarieerd programma, zowel voor overdag als voor 's avonds.

Het enige wat we niet kunnen plannen is het weer en het moet zijn dat er "hierboven" iemand is

die het goed met ons meent want in al de jaren dat we naar Bremm gaan is het weer altijd

meegevallen en dit jaar was het niet anders.

Al in de Romeinse tijd was Bremm een wijndorp met steile wijnhellingen. De wijngaarden

van Bremm liggen op de steilste helling van Europa. Deze helling, de Bremmer Calmont

heeft een hellingspercentage van maar liefs 65 graden. Machinaal bewerken is door

de steilte niet mogelijk, men is dus aangewezen op handwerk. Bremm zelf heeft een

historisch dorpsbeeld met oude vakwerkhuizen, pleinen en fonteinen. Het bekendste

huis is het Storchenhaus. De laatgotische Laurentiuskirche heeft een prachtig barokaltaar.

Vanuit het dorpscentrum leidt een wandelroute met ladders en kettingen naar de top van de

380 meter hoge Calmont. Boven gekomen heeft u een fenomenaal uitzicht op de hele Moezelregio.

Het is een ware belevenis maar niet voor iedereen geschikt, zeker niet bij regenachtig weer.

Weinhaus Berg van Werner & Karin Berg is een familiehotel met een uitstekende keuken

en hun kamers zijn allen voorzien van het nodige comfort. Prijs/kwaliteit is zeker hun grote troef,

samen met de service van heel het personeel.

Zaterdag 28 april: wandeling naar en bezichtiging van Sankt Aldegund

Heen via golvende wandelwegen in de wijngaarden, met verschillende uitzichtpunten.

Terug via de sluis van St. Aldegund en de Moezeloever langs de Bundesstraße. 

Wandelnummering: nr. S1

De wandeling start onder een prachtige blauwe hemel aan ons hotel Weinhaus Berg in de Moselstraße en gaat via de Calmontstraße richting Neef tot aan het wandelbordje dat "St. Aldegund 2,5km" aangeeft. 

Hier volgen we wandelroute nr. S1 tot aan de bosrand, dit gedeelte is asfalt en licht hellend. Het bospad is iets steiler tot we aan het volgende uitzichtpunt komen. Dit is het hoogste punt van de wandeling. Hier heeft men een mooi zicht op Neef en in de verte zien we ook Bullay liggen. Van St. Aldegund is hier in de verste verte nog niets te zien en toch moet het hier “ergens” liggen.

Vanaf nu gaat het langzaam bergaf tot we aan een kapelletje komen met een groot wit kruis waar we een prachtig uitzicht hebben op …… jawel,  Sankt Aldegund. De “Bergkirche” van St. Aldegund komt vanaf dit punt echt mooi tot zijn recht. 

Via het dalend pad gaat het nu naar het historische St. Aldegund. Hier bezoeken we eerst de bergkapel uit 1144, officiële benaming "Apud Sanctam Aldegundam", voor ons gewoon de Heilige St. Aldegundis. Om deze kapel te kunnen bezoeken moeten we de sleutel afhalen bij één van de inwoners. Dit is geen probleem want daar hebben Rina en ik in februari al de noodzakelijke contacten gelegd. Wij krijgen niet alleen de sleutel van Frau Elisabeth maar zij gaat ons ook gidsen en dit omdat het zelden gebeurt dat “buitenlandse” toeristen hun “Bergkirche” bezoeken.

Hier heb ik een eerste verrassing klaar voor de groep. Met toelating van de Frau Elisabeth speelt onze accordeonist hier enkele “zachte” nummers waarvan “Das Hirtenlied” door ieders merg en been gaat. De akoestiek is niet te verbeteren, daar kunnen ze nu op vele plaatsen en zalen een puntje aan zuigen.

Van hieruit wandelen we via het oude dorpsschooltje uit 1523 en de mooi gerestaureerde vakmanshuizen in de Christophorusstraße, nog één is te doen, uit de jaren 1500 en 1600  naar de Moselstausee waar we "Einkehren" in Café Treis. Ook hier hebben Rina en ik in februari de nodige afspraken gemaakt en dat heeft ons geen windeieren gelegd.

Via het fiets- en wandelpad langs de B49 en de Moezel wandelen we terug naar Bremm.

Zondag 29 april: verrassingsdag, "Planwagenfahrt an der Mosel und ihren Höhen, ein Erlebnis"

Alhoewel ik al een jaar bezig ben met de voorbereiding van deze groepsuitstap is het nooit uitgelekt wat deze verrassing is. Het idee om eens een groepsuitstap te maken met een huifkar komt van Carinne. Het idee is één, de uitwerking is iets anders. Toch ben ik er reletief gemakkelijk in geslaagd om voor 45 personen zulk een tocht te organiseren en dit dank zij de fam. Schinnen uit Ernst, de eigenaars van de Mosella-SchinkenStube.

De route loopt van Bremm naar Eller via de Bundestraße. Van Eller gaat het erg bergop, deels door het bos, naar het hoogplateau aan het nieuwe golfterrein Am Kellerborn in Ediger-Moselhöhe. Het volgende doel is het "Aussichtspunkt Dicke Buche" in Ellenz-Poltersdorf. Dit is het uitzichtspunt met één van de mooiste zichten op de Moezel en zijn aanliggende wijndorpjes. 

Lang kunnen we niet genieten want we hebben een "eetafspraak" in het Restaurant "Mosella-Schinkenstube" in Ernst. 

Met volle maag gaat het dan via Beilstein, Senheim en Ediger-Eller terug naar Bremm. Hier staat het hele dorp op zijn kop want aan de ingang van het dorp staat een helikopter op de Bundesstraße samen met de brandweer en de politie. Het enige wat wij nog te zien krijgen is een motorvoertuig die zich tegen de muur tussen de weg en de Moezel te pletter heeft gereden nadat hij de achterkant van een auto heeft geraakt. Als dit maar goed afgelopen is voor de bestuurder.

's Avonds brengen we nog een bezoek aan de Schinkenkeller in Senheim. 

Maandag 30 april: wandeling naar “Straußwirtschaft Onkel Tom’s Hütte” in Bullay en Ortswanderung in Bremm.

wandeling naar “Straußwirtschaft Onkel Tom’s Hütte” in Bullay

Heen via Erbernkaul - Drei Eichen - Bullayer Kreuz

Terug via de Weinbergweg  

Wandelnummering: nr. 5 en nr. 2

Moseluferparkplatz – Bahnunterführung – Layenweg – Oberen Bergstraße – Erbernkaul – Drei Eichen 

– Bullayer Kreuz – Onkel Tom’s Hütte – Weinbergweg – Moseluferparkplatz

Vanaf de Moezel wandelen we “In der Donau” door de spoorwegondertunneling en via de Graf Beißel Straße naar de Layenweg. Aan het dorpskerkhof slaan we links af en wandelen licht bergop door de Layenweg richting Oberen Bergstraße. Dit gedeelte van Bullay noemt men “Ortsteil Sarret”. Na de Oberen Bergstraße wandelen we  steeds via wandelweg nr. 5 via een breed bospad door het Hoch- en Niederwald naar de Erbernkaul (hoogte 272m).  Aan de Fischteich voorbij gaat het nu nog steeds bergop, hoogste punt is 290m, naar de “Drei Eichen” (Naturdenkmal). Vanaf hier kuieren we naar achtereenvolgens de Schutzhütte Ank en via de Anker bach naar Bullayer Kreuz (hoogte 228m). 

Het “Bullayer Kreuz” is een herinnering aan de laatste oorlogsmaanden in 1945 toen de inwoners van Bullay op de vlucht sloegen voor de bombardementen. 

Van hieruit wandelen we via wandelweg nr. 2 naar “Straußwirtschaft Onkel Tom’s Hütte” van Friedhelm Lenz waar we “Einkehren”. Deze “hut” is eigenlijk pas open op 30 juni maar in juli 2006 hebben Rina en ik hier de nodige afspraken gemaakt bij een gezellige babbel, daarna nog enkele telefoontjes gedaan en daar dragen we vandaag de vruchten van. 

Friedhelm Lenz heeft ondertussen de niet-wandelaars opgehaald aan de parking. We worden zeer hartelijk ontvangen, kunnen ons tegoed doen aan wijn van de eigen “Straußwirtschaft” [Rießling, Müller-Thurgau (ook Rivaner genoemd), Spätburgunden, Dornfelder en de Burgunder (ook Pinot Grizzio of Ruländer genoemd)], alle soorten warme en koude dranken en Herr Lenz heeft ook nog gezorgd voor de toch wel noodzakelijke “vaste kost”. Hij weet zijn “klanten” te verwenen, zelf door de bediening . Hier is het goed vertoeven, prachtig weer, mooie omgeving en met schitterende muziek van eigen boden; de Steirische Harmonika van Batseklatser Maurice. Dit is leven zoals God in Bullay.

Mooie liedjes blijven niet duren en in dit geval is dat zowel letterlijk als figuurlijk.en met veel spijt vertrekken we via de Weinbergweg terug naar Bullay. Onderweg nemen we nog de tijd om op uitzichtspunt te genieten van de Moezel met zijn pittoreske dorpjes Bullay, Neef, Bremm en Alf met Burg Arras, het enige burchthotel aan de Moezel.

Dorpswandeling door Bremm

Omdat onze website nogal positief is overgekomen bij de burgemeester van Bremm heeft hij mij het voorstel gedaan om als tegenprestatie met ons een rondwandeling te maken door Bremm. Dit nemen we in dank aan en zo leren de nieuwelingen ons vakantiedorp ook een beetje beter kennen. 

Dinsdag 1 mei: bezoek aan Beilstein, het "Dornröschen an der Mosel" 

Aan het einde van het smalle Bachtal, omgeven van wijnbergen en de Moezel ligt Beilstein. Het dorp was lange tijd enkel over het water bereikbaar. Het is een klein, romantisch dorp dat geklasseerd is en zich het “Doornroosje van de Moezel” noemt. Het beeldmooie marktplein uit 1322 met het “Zehnthaus uit 1577, bij ons beter bekend als de tiendenschuur, is eveneens het bekijken waard. Over Beilstein waakt de oude, mooie Hallenkerk van de Karmelieten uit de jaren 1700. Men kan ze bezoeken via de rondwandeling ofwel via de 100 trappen aan de Winzerschenke. Een bezoek aan de kerk met het beeld van de “Zwarte Madonna”, de mooie altaren, het orgel is een plicht. Vanaf de kerkhoogte heeft men een fantastisch zicht op de smalle straatjes van Beilstein met hun prachtige vakmanhuizen, maar ook op de Moezel met tal van wijngaarden en –dorpjes, waaronder Ellenz.

Zeker te bezichtigen in Beilstein zijn de kasteelruïne met terras, het koffiemolenmuseum met zo’n 400 koffiemolen in Café Klapperburg, de eerder vernoemde Winzerschenke, de “Zehnthauskeller” met het wijnmuseum, het Bürgerhaus op het marktplein, de Synagoge uit 1309, het artistiek kunstenaarshuisje, de veerpond,  enz.

[Boven]

Jaargang 5 - editie 8