Bremm / Mosel van 25 tem 28 april 2008.

Al in de Romeinse tijd was Bremm een wijndorp met steile wijnhellingen. De wijngaarden

van Bremm liggen op de steilste helling van Europa. Deze helling, de Bremmer Calmont

heeft een hellingspercentage van maar liefs 65 graden. Machinaal bewerken is door

de steilte niet mogelijk, men is dus aangewezen op handwerk. Bremm zelf heeft een

historisch dorpsbeeld met oude vakwerkhuizen, pleinen en fonteinen. Het bekendste

huis is het Storchenhaus. De laatgotische Laurentiuskirche heeft een prachtig barokaltaar.

Vanuit het dorpscentrum leidt een wandelroute met ladders en kettingen naar de top van de

380 meter hoge Calmont. Boven gekomen heeft u een fenomenaal uitzicht op de hele Moezelregio.

Het is een ware belevenis maar niet voor iedereen geschikt, zeker niet bij regenachtig weer.

Weinhaus Berg van Werner & Karin Berg is een familiehotel met een uitstekende keuken

en hun kamers zijn allen voorzien van het nodige comfort. Prijs/kwaliteit is zeker hun grote troef,

samen met de service van heel het personeel.

Sedert 2003 maakt de vriendengroep een jaarlijkse uitstap naar de Moezel. Toevallig zijn we toen in Weinhaus Berg in Bremm terecht gekomen en we zijn er blijven "plakken". Niet verwonderlijk als je de verhouding prijs/kwaliteit bekijkt. In 2003 waren we met 15 personen, stilaan zijn er dat door de mond-tot-mondreclame meer en meer geworden en in 2007 hadden we voor het eerst een "vol huis", nml 44 personen. Ook dit jaar zal het volle bak zijn want op een paar enkelkamers na zijn alle bedden bezet, de nieuwe vakantiewoning inbegrepen. In de beginjaren vertoefden we met carnaval in Weinhaus Berg, sedert 2007 rond de datum van 1 mei en ook in 2009 zal 1 mei onze eerste dag zijn van een nieuw weekend. Als je met zo'n "bende" wil op vakantie gaan aan de Moezel dan is vroeg boeken een must en omdat Rina en ik in februari 2008 toch in Weinhaus Berg waren hebben we de periode van 1 mei tem 4 mei 2009 al vastgelegd. 

Als je al jaren in hetzelfde hotel zit dan heb je in de onmiddellijke omgeving toch al het een en ander ondernomen wat wandelingen en uitstappen betreft. Het wordt dan ook moeilijker en moeilijker om een gevarieerd programma te maken zonder veel kilometers met de auto te doen. Het wordt voor 2008 zo wie zo moeilijk omdat 2007 tot nog toe het beste verlof is geweest in Bremm en even goed doen of nog verbeteren zal moeilijk, zoniet onmogelijk zijn. 

En toch, Rina en ik zijn dus in februari op verkenning gegaan en ondankt dat de eerste dag uitgeregend is kunnen we terugblikken op een prima voorbereiding en kunnen we ook wel stellen dat we ook voor 2008 een heel mooi, gevarieerd programma in elkaar geknutseld hebben, dat we ook bij minder weer kunnen afwerken. Gelukkig ken ik de "kwaliteiten" van onze groep en hebben we maar één noot nodig van de "Steirische Harmonica" van Maurice en Pierre om de boel op gang te krijgen, Hub doet de rest. Is dit op een terras bij prima weer, is dit in een kapel, is dit in een wijnkelder, is dit in een hotel bij "strontregen"........................ "de trekzak" werkt overal. Je kan dus stellen dat ik met de aanwezigheid van onze muzikanten en ons zangtalent heel erg blij ben. Succes verzekerd.

Vrijdag 25 april 2008: wandeling naar en rondleiding in "Alt-Ediger".

Bedoeling was om in de namiddag een wandeling te maken van Nehren naar Ediger en dit via de Römergräber. Omdat het in februari regende hebben Rina en ik deze wandeling toen niet kunnen doen en maar goed ook. Het alternatief dat ik gevonden heb is zeker zo mooi en voor de mindere wandelaars zeker zo leuk. We wandelen in een klein half uur van Eller naar Ediger via de Weinbergweg en krijgen in Ediger een deskundige rondleiding door "Alt-Ediger", gegeven door Norbert Krötz, de burgemeester van Ediger-Eller. Kan dit tegenvallen? 

"Einkehren" doen we met deze groep altijd en overal en dus heb ik ook hier in Ediger iets gezocht, nml "Kaffee und Kuchen" in het Weincafé van het Springiersbacher Hof. "Kaffee und Kuchen" moet ik op voorhand bestellen, de rest van het vocht komt vanzelf. 

De terugwandeling van Ediger naar Eller gaat via fiets- en wandelpad langs de Moezel. Is iets korter en iets gemakkelijker dan via de Weinbergweg maar duurt wel langer. Op onze wandelweg terug naar de auto's komen we voorbij aan Hotel Moselterrasse en daar lopen ze dus nooit zo maar voorbij.

Zaterdag 26 april  2008: 

1- groepswandeling Alf Auf Tannert - Pündericher Aussichts-Hütte - wandelpad A4 - Leofelsen - Burg Arras - Bachuferweg

Onze wandeling begint in Alf aan de brug over de Alfbach. De wandeling gaat dan richting Auf Tannert tot de Waldparkplatz. Nu zijn er verschillende mogelijkheden om naar Burg Arras te wandelen. De mooiste is via Pündericher Aussicht-Hütte - via A4 door het loofbos richting Leofelsen - over Leofelsen en dan steeds dalend tot aan de toegangspoort van Burg Arras. Nu nog 500m in stijgende lijn tot de burcht. 

De burcht vanbinnen en de wachttoren wordt ook bezocht en we krijgen van de zoon van de eigenaars een deskundige uitleg over de historiek van Burg Arras.

De terugweg verloopt vanaf de burcht dalend tot onder aan de Alfbach. Via de Bachuferweg is er dan een mooi vlak wandelpad (A1) tot aan de parking in Alf.

2- Calmont-Klettersteig van Bremm naar Eller. 

Omdat er in de groep een paar mensen zijn die absolut de Bremmer Calmont  eens willen doen en omdat we na Kaffee & Kuchen nog een paar uur de tijd hebben tot het avondmaal besluiten Mia, René (echtgenoot van Mia) en Leon (broer van René) om de "klefferwandeling" vandaag maar eens te doen. Voor mij is het ook al een paar jaar geleden en daarom besluit ik om mee te gaan. 

Al ten tijde van de Romeinen werd in de hele Moezelstreek aan wijnbouw gedaan. 

“Calmont” zou trouwens afgeleid zijn van het Latijn en betekent “warme berg”. 

Hij is trouwens volledig naar het zuiden gericht, ideaal om de warmte in de wijngaarden te houden. 

Op bepaalde plaatsen is de hellingspercentage meer dan 60% en vormen de wijngaarden 

een fantastisch natuurlijk amfitheater. 

Je kunt je wel voorstellen dat het werk voor de wijnbouwer er bijzonder moeilijk is! 

Al eeuwen lang werden muurtjes gebouwd en de wijngaarden in terrasvorm aangelegd. 

Een aantal jaren geleden werden zoals op andere plaatsen aan de Moezel 

ook kabelbaantjes aangelegd om mens en materiaal op verschillende hoogte 

te brengen en de wagentjes bij de druivenpluk naar beneden te brengen. 

De “Klettersteig” betekent “klauterweg” en dat is vanaf het begin duidelijk. 

Langs de wandelroute zijn op verschillende plaatsen metalen ladders geplaatst 

om het niveau van de steile helling te overbruggen, op andere plaatsen waar de 

doorgang nogal smal en rotsachtig is, is er een kabel gespannen die je helpt 

om verder te wandelen. 

Af en toe heb je de indruk boven in een amfitheater te staan! 

Je hebt een prachtig uitzicht over een bocht van de Moezel 

met aan de overzijde de ruïnes van het klooster Stuben. 

Binnen dit gebied zijn flora en fauna wel heel rijk! 

Een aantal planten en dieren zijn eerder zeldzaam, zo vind je hier o.m. 

de “Mauereidechse” of “muur”-hagedis, de Mosel-Apollo of Apollovlinder.

De wandeling vanaf de kerk van Bremm tot aan de parking aan de spoorwegbrug in Eller

is zo’n 3 kilomter lang en duurt 1 u 30 à 2 uur. 

Wandelaars nemen ook de tijd om op enkele plaatsen te genieten van dit unieke landschap. 

Goed schoeisel is aan te bevelen en je mag liefst geen hoogtevrees hebben.

Men vraagt uiteraard ook om de natuur te respecteren en goed het wandelpad te volgen. 

Op warme dagen kan de temperatuur op de Bremmer Calmont oplopen tot 40 ° C. 

Het is beter een droge, zonnige, maar niet al te warme dag te kiezen voor deze wandeling.

Het is een vrije dag, prachtig weer en dan kan je het al raden; het is vrij druk onderweg en dat is op dit smalle traject wel eens moeilijk, zowel met de tegenliggers die vertrokken zijn in Eller als door de langzamere "klimmers" die je niet overal kan passeren. Door het warme weer hebben we nog het gezelschap van "Mauereidechsen" of hagedissen en dat zijn altijd mooie gelegenheden om wat foto's te maken en tegelijkertijd wat op adem te komen. 

Op de splitsing van de Calmont-Klettersteig en de Ellener Todeangstweg besluiten Mia, René en Leon om ook deze uitdaging vandaag nog aan te gaan maar voor mij is de Calmont-Klettersteig al meer dan voldoende, ook al omdat we vandaag al een hele tijd onderweg waren.  

In juist 1h25' sta ik voldaan, natbezweet maar ook vermoeid op de parking in Eller waar ik maar 15 minuten moet wachten op drie stralende gezichten. Deze gelaatsuitdrukkingen spreken boekdelen, zij hebben enorm genoten net als ik maar het gezegde "die is niet kapot te krijgen" geldt nu zeker niet meer voor mij.  Ik heb het wel gehad voor vandaag.

Zondag 27 april 2008: wandeling Neef - wandelpad N4 - Schopp (268,9m) - Lehkopf - Bullay Onkel Tom's Hütte en terug over wandelpad N4 en N3.

Deze wandeling naar Onkel Tom's Hütte in Bullay kan je maken vanuit Bremm, vanuit Neef of vanuit Bullay. Onkel Tom's Hütte is de "Straußwirtschaft" van Friedhelm Lenz, idyllisch gelegen tussen wijnbergen en bossen en vaak het einddoel of tussenstop voor wandelaars en wijnliefhebbers. 

Wij vertrekken met de wandeling in Neef op de grote parking aan de Moezel. Via de Petersbergstrasse wandelen onder de spoorweg door en dan gaat het steeds bergop richtings Petersberg. 

De eerste pauze lassen we in aan het uitkijkpunt Auf Sauend. Het duurt een tijdje eer de volledige groep op dit punt aankomt maar het loont de moeite. Het zijn niet alleen de prachtige zichten op Neef en St Aldegund die bewondering wekken maar er is ook nog een kleine verrassing in de vorm van een kleine versnapering: een borreltje water, een borreltje frisdrank en een borreltje Hertekamp met daarbij één of meer koekjes uit de trommeldoos. De Hertekamp is het eerste leeg maar dat was vanaf het begin geen discusiepunt dat dit niet zo zou zijn.

Iedereen is nu weer opgeladen voor het tweede maar ook het langste stuk richting Onkel Tom's Hütte. Eerst nog stijgend tot aan "Schopp", met zijn 268.9m het hoogste punt van onze wandeling. Dan vlak via wandeling N4 over "Lehkopf" naar Onkel Tom's Hütte waar de laatste tegen twaalf uur aankomen. Iedereen is positief over deze wandeling maar het mooieste stuk moeten we nog krijgen op de terugweg maar die start pas binnen vier uur want het is goed vertoeven bij Friedhelm & Kirsten & ?????. Op deze vraagtekens krijgen we eind juni een antwoord al weten we wel al dat het een jongen zal zijn. 

Ik heb de terugweg bewust wat korter gehouden dan de heenweg en mooi meegenomen is ook nog dat deze weg mooier is dan vanmorgen over Schopp. Tot aan Lehkopf blijven we op dezelfde weg en dan wandelen we via wandelweg N3 door een loofbos. Maar dit gaat niet zonder een aantal obstakels. Eerst kruist een hazelworm ons wandelpad en dat is natuurlijk het mooiste wat we konden tegenkomen. We hebben vandaag aan de hut van Onkel Tom al tientallen muurhagedissen gezien maar een hazelworm in de vrije natuur was voor iedereen van onze groep nieuw. Gelukkig had hij door dat we het goed met hem voor hadden en hij gunde ons te tijd om foto's te nemen. 

De hazelworm (Anguis fragilis) is een pootloze hagedis die vaak ten onrechte voor een slang wordt aangezien. 

De hazelworm heeft een voorkeur voor bossen, bosranden, houtwallen, heide en weg- en spoorbermen. 

Hazelwormen zijn vaak lastig te vinden omdat ze weinig op open plekjes zonnen. 

In de maand mei bestaat er de grootste kans dat men ze zonnend kan aantreffen. 

De rest van het jaar verschuilen ze zich vaak in bladlagen, onder heidestruiken of ondergronds.
De hazelworm is een zeldzame Rode Lijst soort (status=kwetsbaar) en staat vermeld als 

beschermde soort in Conventie van Bern, maar heeft geen speciale status in de Europese Habitatrichtlijn.

De tweede hindernis is van een heel ander soort. Er zijn bomen gekapt in het loofbos en het transport heeft het wandelpad omgetoverd tot een modderpoel waar je tot over de enkels inzakt. Dan maar door het bos zelf dat er nog goed bijligt. Toch slagen er twee van ons erin om de modderbrij van wel heel dichtbij te onderzoeken. Deze twee hadden minder geduld dan de adder om te blijven liggen voor de fotograven maar wees maar zeker, er bestaan bewijsstukken. Er wordt al wandelend goed wat gelachen en voor we het weten zijn we op de parking in Neef.

Het was weer eens een geslaagde wandeldag: prachtig weer, mooie gevarieerde en niet te zware wandeling, een super tirolerstemming in Onkel Tom's Hütte, de ontmoeting met de hazelworm, de Schnaps-ronde, ......

Maandag 28 april 2008: bezoek aan Monreal, de parel van het Elztals in de Eifel. 

Dit bezoek met een deel van de groep aan Monreal is het gevolg van het bezoek dat Rina en ik in februari 2008 aan dit historische stadje brachten. Ik schreef toen in mijn verslag dat dit de mooiste en meest verrassende ontdekking was tijdens onze vakanties aan de Moezel en de Eifel. Omdat Monreal toch zowat op onze terugweg naar huis ligt wil ik deze pracht ook delen met de groep. 

Hoe kunnen we zo'n historisch stadje beter leren kennen dan door een gids uit Monreal die ook nog eens in zo'n vakmanshuisje woont. In goed een uur slenteren we door de geschiedenis van "Alt-Monreal": de mooi gerenoveerde vakmanshuisjes, de "spätgotische katholische Pfarrkirche", de drie brugjes over de Elz, de ruines van de Löwen- en de kleinere Phillipsburg, ......

Ook in Monreal hebben we iets gezocht om te klinken op alweer een geslaagd weekendje Moezel/Eifel. En waar kunnen we beter zitten dan in Café Plüsch, één van de gerestaureerde vakmanshuizen in de Obertorstraße.

Boven

Jaargang 6 - editie 11